Lenteconcert 2008

Recensie uit de Barneveldsekrant van 5 november 2006

Genieten van "De Schaffelaar"

Twee staande ovaties bij jubileumconcert

BARNEVELD - Tot tweemaal toe een staande ovatie van het publiek in de stampvolle Bethelkerk afgelopen zaterdag. Dat was het welverdiende loon voor Interkerkelijk Streekmannenkoor De Schaffelaar tijdens het jubileumconcert, dat een prachtig panorama bood op een kleurrijk repertoire van 25 jaar.
Door Leon Ros

Precies om half acht betreden de mannen van het Schaffelelaarkoor het podium onder leiding van koormeester Leen de Haan en nemen hun plaatsen in. Zij worden gevolgd door dirigent Fokko Bennen, die de algehele leiding heeft, en de soliste van de avond, de welbekende mezzo-sopraan Veronique Lamers. Het valt direct op dat de mooie nieuwe koorsmokings met gouden accessoires goed passen bij het zwart-gele decor.
Na het welkomstwoord van voorzitter Harrie Siebelink neemt ladyspeaker Gaby Kaihatu de microfoon over. Zij zal deze avond alle 24 muziekstukken aankondigen. Een aantal stukken verdient speciale aandacht om de bijzonderheid en uitvoeringspraktijk. Een bewerking door Fokko Bennen van Psalm 124 staat al lang op het repertoire van het koor. Het begint unisolo met koorzang en per couplet komt er een stem bij en het eindigt in een indrukwekkende climax van koorstemmen, orgel, piano en hobospel.
Het 'Geef Vrede' van Safina en Bennen kent veel solopartijen en is een ingewikkeld stuk waar van pianissimo naar een oorverdovend fortissimo wordt toegewerkt. De trompet en paukenpartij en de solo van Leen de Haan, Veronique Lamers en Gaby Kaihatu zorgen er mede voor dat dit nummer één van de hoogtepunten van de avond is.
Voor de pauze telt het concert elf muziekstukken. Het laatste is een zeer imposant, twaalf minuten durend werk van Bruckner: 'De Festcantate.' Tijdens de uitvoering nemen kleinkoor en bas een hoofdrol in en zijn de verschillende stemmen goed verdeeld. Aan de gezichten van de koorleden is duidelijk het genoegen af te lezen wat ze aan dit stuk beleven. De begeleiding door het Barnevelds Philarmonisch Orkest is lovenswaardig zuiver. Het applaus na afloop is daarom niet van de lucht.
Traditiegetrouw zingt De Schaffelaar na de pauze enkele negro spirituals. Vooral het bekende 'Swing Low Sweet Chariot' en het swingende 'Oh Mary, don't you weep' slaan aan bij de luisteraars.
Intussen heeft dirigent Fokko Bennen een plaatsje ingenomen bij de baritons. De leiding is nu in handen van Ruud Welle, dirigent van het Barnevelds Philharmonisch Orkest. Lovende woorden vanuit het publiek komen er na 'La Quintessenza', een spannende en romantische compositie van De Mey. De korte piccolosolo daarin is helaas niet foutloos gespeeld, maar de solo van de saxofoniste is fantastisch.
Het einde nadert van dit gedenkwaardige concert. Veronique Lamers zingt 'Connais tu le pays' uit Mignon van Thomas. Pianiste Elly Meijer begeleidt haar op piano. Het is overduidelijk dat hier twee professionals aan het werk zijn.
Dan is het tijd voor het spetterende slot: de 'Finale symfonie nr.3 van Saint-Saens'. Het koor zingt dit stuk, dat bekend staat als het lied 'If I had words.' Een speciale rol is er voor het orgel, voor de gelegenheid bespeeld door Kees van de Stelt uit Rotterdam. Tijdens de uitvoering staan alle deelnemers aan dit jubileumconcert in de schijnwerpers.
Na het ruim drie uur durende concert mogen alle medewerkenden een daverend applaus en staande ovatie in ontvangst nemen. De jubileumcommissie van De Schaffelaar bedankt alle musici en de mensen die een speciale bijdrage aan het concert hebben geleverd. Ook het enthousiaste publiek verdient een compliment. Maar het concert is nog niet helemaal afgelopen. Als toegift is er de bekende 'Exodus Song' en het overbekende 'We'll meet again' van Vera Lynn.
De definitieve afsluiting van de avond is een ontroerend moment. Dirigent Ruud Welle haalt dirigent Fokko Bennen naar voren. Voor hem wordt gejuicht en langdurig geapplaudisseerd. Bennen heeft het mannenkoor - sinds de oprichting 25 jaar geleden - op het hoge niveau gebracht waarop het zich nu bevindt en neemt afscheid van De Schaffelaar.

Recensie uit de Barneveldse Courant van maandag 17 mei 2004

Mannenkoor De Schaffelaar geeft “puik concert”

 De Schaffelaar is van diverse markten thuis

BARNEVELD - Interkerkelijk streekmannenkoor De Schaffelaar gaf vrijdagavond een 'puik concert' in de Bethelkerk aan de Groen van Prinstererlaan.  Of liever: er was zelfs sprake van twee prima concerten, want het programma voor de pauze was van een heel andere signatuur dan het programma na de pauze.

Dat De Schaffelaar van diverse markten thuis is, heeft het koor al vele malen bewezen, maar dit keer werd in de veelheid van muziekstijlen het bewijs geleverd dat men blijkbaar moeiteloos zowel moeilijke stukken als luchtige vlotte muziekwerken uitstekend ten gehore kan brengen.

Het tijdstip van het voorjaarsconcert was kennelijk wat ongelukkig gekozen, want niet alleen ontbrak bij de deelnemende koorleden een aantal door vakantie of anderszins, ook de publieke belangstelling was om dezelfde reden wat minder dan men had mogen verwachten.  Desalniettemin konden de aanwezige toehoorders genieten van een optreden dat mede door deelname van diverse begeleidende en zelfstandig musicerende zijn weerga nauwelijks kende.

Die deelname betrof in de eerste plaats de uit Wijk bij Duurstede afkomstige sopraan Marti Broer, wiens heldere stemgeluid vooral in de hoge registers goed tot haar recht kwam.  In de wat lagere registers was het volume wel eens wat te klein.  Dit lag echter meer aan het feit dat het koor met zijn stemgeweld haar bijdrage enigszins overstemde, dan dat ze zelf tekorten vertoonde.

Verder was Elly Meyer op piano en orgel weer als vanouds in de begeleiding van het koor.  Zij heeft intussen al zo vaak met het koor en zijn leider Fokko Bennen samengewerkt dat ze de bedoelingen van Bennen feilloos aanvoelt.

Last but not least was er de medewerking van het saxofoonkwartet van de muziekschool.  Het kwartet speelde een fraai intro van een door Marti Broer gezongen nummer van George Gershwin.  Ook het slotstuk, met een strak gespeelde bewerking van An American in Paris van diezelfde componist, was een prestatie van de eerste orde.  Elly Meyer oogstte met een solo uit Lieder ohne Worte, het Andante con moto no. 19 van Felix Mendelssohn Bartholdy terecht een groot applaus.  Datzelfde gold voor Marti Broer in het bekende Somewhere over the Rainbow van Arlen.

Verder verdiende het hele koor alle lof voor diverse vaak bijzondere uitvoeringen van enkele tientallen werken en werkjes.  Begonnen werd met een drietal geestelijke liederen.  Het bekende Heer ik hoor van rijke zegen van Bode werd gevolgd door een tweetal ingetogen werkjes waarin de spanning door de goed uitgevoerde pianissimo gedeelten een prima lading had.  In het tweede gedeelte van de koorwerken liet De Schaffelaar horen ook zwaardere werken uit de muziekliteratuur te beheersen, want de drie delen uit de Messe in B van joseph Gabriel Rheinberger kan men rustig tot de geavanceerde muziekwerken uit de laatste helft van de negentiende eeuw rekenen.  Het beheerst gezongen Kyrie werd gevolgd door een zacht begonnen Sanctus dat uitmondde in een sneller en forte gezongen Osanna in Excelsis.  Het laatste stuk, het Agnus Dei, was wel het beste deel met zijn afwisselingen in sterkte dat uiteindelijk resulteerde in een uitbundig dona nobis pacem (geef ons vrede).Voor de pauze werd het muziekstuk Le Vent (de Wind) van Guignard met gevoel gebracht, waarna besloten werd met Festgesang an die Kunstler van Mendelssohn, waarbij het koor zich bekwaam door de moeilijke passages heensloeg.

Het werk Zitti, zitti, moviamo a vendetta, slotkoor uit de eerste akte van de opera Rigoletto van Giuseppe Verdi is een oproep tot wraak, dat in zijn uiterste staccato, die wraak sterk accentueert. De Schaffelaar bleek ook hierin bekwaam.  De bewerking van Fokko Bennen van de bekende song van Ray Connifs Harmony leverde samen met Marti Broer een luisterrijk nummer op.  In een drietal spirituals liet het koor weer een ander facet van haar kunnen horen.

Het opgewekte Let us break bread together on our knees in een bewerking van Bennen werd gevolgd door een gedragen Deep River waarna besloten werd met een swingend nummer, Ride the Chariot, met de eigen bas Henk van Hernen in een solo.  Voor de eigenlijke uitsmijter zong het mannenkoor samen met Marti Broer nog een drietal bekende songs. Love changes everything van Lloyd Webber, Summertime van Gershwin en Somewhere van Leonard Bernstein (alle drie in een bewerking van Bennen) waren stuk voor stuk pareltjes in het collier van deze avond.  Besloten werd met een ontroerende bewerking van wat eens de topsong was van Vera Lynn als ze haar optreden voor de strijdkrachten besloot, We will meet again.